Fiction

Carousel

Carousel

Image Source: Marshall Humble at Flickr

Kumahog na pumasok sa gate ang mga paslit at mga magulang. Kanyang-kanyang sampa ng kanya-kanyang anak sa kabayong naibigan. Hindi lalagpas sa limang taon ang mga munting hinete. Sabik na niyugyog ng isang batang lalaki ang sariling nasa ibabaw ng itim na kabayong may disensyong rosas sa katawan, kaya’t maagap namang hinigpitan ng kanyang ina ang hawak sa kanya. Naku, wag kang masyadong malikot; baka mahulog ka. Walang sinabi ang mga bombilyang palamuti ng carousel sa maningning na labas-ngiping ngiti ng mga paslit.

“Kayo, Miss, sasakay ba kayo?”

Si Danjun iyon, nakangisi. Tingnan mo ito, sa halip na magtrabaho na lang, nagawa pa akong biruin. Nagtinginan tuloy ang mga magulang sa carousel. Ismid ang isinagot ko; halakhak ang iginanti ng loko.

Pumunta si Danjun sa console upang paandarin ang carousel. Dahan-dahang gumalaw ang higanteng laruan sa loob ng mall na kahon.  It’s a small world, after all, awit ng boses ng isang dalagitang di nakikita, habang ang mga paa ng mga kabayo’y taas-baba ngunit di masaling ang lupa. Sapat na ang pagmasdan ang umiikot na carousel upang ipaghele ka.

Lumapit sa aking kinatatayuan si Danjun. Ipinatong ang mga siko sa bakal na bakod sa pagitan namin, habang nakahawak naman ang isang kamay sa pisngi. Ano bang nakain nito at di mabura ang ngiti? Ilang sandali ring ganoon ang hitsura niya, nakangisi sa akin ngunit walang sinasabi.

“Mabuti naman at dinalaw mo ‘ko dito,” sabi niya.

“Hindi ikaw ang dinalaw ko,” sagot ko.

“At sino naman?” ganting tanong niya, plastado pa rin ang ngiti sa mukha.

“Kinuha ko ang last pay ko.”

“E di mayaman ka ngayon?” Inabot ang aking kamay. “Date tayo?”

Sa unang pagkakataon, napahalakhak ako. Sa ibang lalaki, maaring magmukhang katawa-tawa ang unipormeng polong pula na may asul na kwelyo at manggas, parang watawat ng Pilipinas. Pero sa kanya, bagay. Maganda rin ang bagsak ng tela sa kanyang matangkad at payat na katawan.

Una ko siyang nakasama diyan sa McDonald’s. Mga part-time na service crew kami. Pareho kaming nag-aaral pa noon. Ako, kumukuha ng HRM. Siya naman, IT. Mga two-year courses. Noon pa ma’y masayahin na siyang tao.  Sa mga birthday parties, siya si Grimace. “Shiela, may magagalit ba pag nanligaw ako sa iyo?” minsang tinanong niya sa akin. “Nag-aaral pa ‘ko. Ayoko muna ng mga ligaw-ligaw,” sagot ng dean’s lister sa isang tech-voc college.  Nang makatapos ako sa college, lumipat naman ako sa Hypermarket, cashier. Nagulat na lang ako isang araw nang makita ko siya sa tabi ko sa counter, naglalagay ng mga canned goods sa plastic bag.

Nang ma-endo, lumipat naman siya sa Storyland. Operator ng carousel. Sa tapat lang ng entrance ng Hypermarket naroon ang carousel. “Pag may anak na ako, dadalhin ko siya dito. Sasabihin ko sa kanya, ako ang dating operator nito,” minsang nasabi niya sa akin. Ganito rin kami nang sandaling iyon: siya, nasa loob ng bakod; ako naman, sa labas.

“Ikaw, kailan ka mae-endo?” tanong ko.

“Bakit? Ayaw mo na ‘kong makita?”

“Hindi naman. Ano lang kasi —”

“Sa isang buwan na.”

“May inapplyan ka na ba?”

“Wala pa. Pero marami naman d’yan. Sabi ni Nelson, subukan ko raw mag-sekyu.” Si Nelson ang kasama niya sa kwartong inuupahan, security guard din dito sa mall. “Malamang, dito rin ulit ang bagsak ko.” Kinindatan niya ako na para bang sinasabing sumang-ayon ako sa sinasabi niya. “Ikaw, saan ka?’

“Hindi muna ako magtatrabaho.”

“Bakit?”

“Inaasikaso ko kasi ang mga papeles ko.”

Napakunot ang noo niya sa pagtataka. “Anong meron?” tanong niya.

“Papunta akong Dubai. Nag-apply akong food attendant sa isang hotel do’n. Pinautang ako ng tita ko ng placement fee. Si Tita, nurse ‘yon sa Canada. Mga isang buwan lang, baka makaalis na ‘ko.”

“A.”

It’s a small world, after all. It’s a small world, after all. It’s a small world, after all. It’s a small, small world.

“Paalis ka na pala,” sumbat niya. Hindi, hindi sumbat iyon. Sinabi lang niya ang narinig niya mula sa akin.

Dahan-dahang  huminto ang carousel. Noon ko lang napansin na kaunti lang pala ang mga batang nakasakay, mga lima hanggang pito, kaya hindi lahat ng isang dosenang kabayo ay may hinete. May may paslit na nagpumilit pang manatili sa pagkakasampa, ngunit ang mga magulang ang nagbabayad ng tiket kaya’t lukot ang mga mukhang bumaba sila ng kanilang mga kabayo.  Ilang minuto lang ba iyon? Isa? Dalawa? Tatlo? Sa loob ng sandaling iyon, saan kaya sila nakarating?

Tumuwid sa pagkakatayo si Danjun. Muli, naroon sa kanyang mukha ang ngiti. Muli, siya na ang operator ng carousel.

“Di ka talaga sasakay?”

Umiling ako, pilit na ngumiti. “Sige, alis na ‘ko.”

“Sige.”

Nilapitan niya ang mga nagsisibaba, inalalayan ang mga bata. Ilang saglit pa’y nakalabas na ang lahat ng mga tao. Nakayukong naiwan ang mga kabayong may palamuting mga rosas. rcc

Advertisements
Standard

Speak your mind!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s